Era como el 15 de enero mas o menos. Era de noche y hacia calor, mucho calor. Estaba en un lugar donde habia música cubana cerca de la entrada por Pio Nono al Parque Metropolitano. Tomaba el segundo pisco y pensaba, que ganas de escuchar a Bowie. Era algo tarde, me dolia mucho el estomago, muchas ganas de vomitar, paro un taxi que me lleve hasta U.L.A. Magicamente el conductor iba escuchando starman...entonces supuse que cada vez que deseara algo, pisco mediante, algo iba a pasar.
Desde que volví, como desde el miércoles, tomo pisco, pero aun no entraste por esa puerta.
diumenge 1 de març de 2009
Subscriure's a:
Comentaris del missatge (Atom)


3 hablame:
ja
no creo que tenga que ver con el pisco...
bah... no sé...
abraxo!
ia pero el pisco le da mucha onda o no
besooo
suele pasar...
Publica un comentari